23 Σεπτεμβρίου 2017

Λογική του Αισθήματος








 Η ζωή κατευθύνεται προς τον πυρήνα σου, που είναι της ζωής ο πυρήνας. Για να γίνει κατανοητή η ψυχή θα πρέπει να τη δει κάποιος σαν ένα σημείο, που και κατά την επιστήμη ακόμα, είναι ταυτόχρονα παντού και πάντα.
 Από το ένα αυτό σημείο αρχίζουν οι κύκλοι, μικρόκυκλοι στην αρχή μεγαλόκυκλοι στη συνέχεια -  σαν σπείρα. Μέσα σ’ αυτούς τους κύκλους εξαπλώνεται η περιπλάνηση κι η αναζήτηση. Όταν λέμε ο Οδυσσέας χάθηκε εννοούμε χάθηκε μέσα σε ετούτους τους κύκλους.
 Κατά κοινή ομολογία, στο ένα αυτό σημείο, εδρεύει η αγάπη. Ακόμα, σ' αυτό το ένα σημείο, η ψυχή βρίσκει την υγεία της μέσα σε ένα πέλαγος ευγνωμοσύνης. Αυτά τα αισθήματα μπορούν να αποτελέσουν μια βάση στη ζωή, ένα ορμητήριο, αλλά ταυτόχρονα και μια νοητική και ιδεολογική τοποθέτηση.

 Ετούτη η ιδεολογική τοποθέτηση ανήκει περισσότερο στο πνεύμα. Επειδή υπάρχει κι άλλη μια ιδεολογική τοποθέτηση που μπορεί να βρει βάση στήριξης στο ίδιο το σώμα και τη φύση. Είναι η ιδεολογική τοποθέτηση του ζώου κι η παραγόμενη ιδεολογία της.

 Αν αισθάνεσαι τον εαυτό σου ως ζώο, ως σώμα και φύση, θα βρεις τις αρχές σου σ’ αυτή την κατάσταση. Αν τον αισθάνεσαι ως πνεύμα και συνείδηση, θα βρεις τις αρχές σου στον αιθέρα. Πάντα βέβαια μπορείς να κάνεις άπειρους συσχετισμούς και συνδυασμούς σχετικά με την προέλευσή σου. Ακόμα και κράματα.  Το να αισθάνεσαι ως συνείδηση τον εαυτό σου δεν σημαίνει απαραίτητα να διαφωνείς με το σώμα σου. Κατά πάσα πιθανότητα κάπου στη μέση είναι η ισορροπία. Νους υγιής εν σώματι υγιεί.

 Κατευθύνεσαι μοιραία προς τον πυρήνα σου - το ένα σημείο. Μπορείς να το δεις κι ως ένα σημείο αναφοράς για να έχεις μια σταθερότητα. Όταν λέμε επιστροφή στον παράδεισο, ή επιστροφή στην Ιθάκη κ.ο.κ κάτι άλλο δεν εννοούμε. Όταν λέμε πτώση απ’ τον παράδεισο εννοούμε ένα είδος πτώσης που μας επιφέρει - σχεδόν αναγκαστικά στη ζωή - η κατάσταση του εγώ. Η Εγώ - Κατάσταση. Άλλη κόλαση δεν υπάρχει.

 Στην αγάπη το εγώ διαλύεται, χάνεται, όχι όμως απαραίτητα, μπορεί να μείνει κι ένα εγώ λιγότερο δυσβάσταχτο και δυσοίωνο, πιο απαλό και σμιλευμένο στην ιδεολογία του. Μπορεί ακόμα, αυτό το δεύτερο εγώ, να έχει συνειδητά πνευματικές τοποθετήσεις. Μπορεί όμως και όχι, μπορεί να πατήσει στο μίσος, στην κυριαρχία, στην εξουσία. Όμως και η αγάπη θέλει να κατακτήσει, κι αυτή θέλει να υπερισχύσει, και το φως μάχη δίνει, όμως αλλάζει ριζικά ο τρόπος.

 Η αυτόαναφορά ως ζώο κινείται γύρω από άλλο άξονα και συμπεριφορά, η αυτόαναφορά ως συνείδηση έχει άλλο σκοπό και μέλημα για τη ζωή. Άλλα μάτια.

 Οι ιδέες όμως είναι κι αυτές σαν τα ζώα - μία πασχίζει στον πλανήτη να επικρατήσει. Όμως και τα ζώα ακόμα - όσο κι αν η αναφορά υπάρχει στη φύση - δεν έχουν μόνο μια ιδιότητα, ακόμα κι αν το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό το σώμα των ζώων υποκινεί κάτι τέτοιο. Αν τα έβρισκε η λογική κι είχαν επιλογή... μπορεί να γύριζαν σε φυτοφάγα τα λιοντάρια – δεν το ξέρουμε.

 Συνεπώς, το να βρίσκουμε την ανθρώπινη αρχή στο ζώο και να χαράζουμε βάση αυτής την πορεία του... είναι σαν να λέμε εν αρχή το ζώο, και πάντα εις τους αιώνες των αιώνων ζώο και τίποτα άλλο. Είναι όμως αυτό κάτι που έτσι μιλά η εξέλιξη? Αν μας ήθελε ο δημιουργός ζώα γιατί μας έδωσε λογική και επίγνωση? Θα μπορούσε να μας αφήσει στην κατάσταση του ζώου, δεν χρειάζονταν να μας φτιάξει ζώα με επίγνωση και λογικά με σκοπό να καταλήξουμε δύο φορές ζώα.

 Μετά, αυτοί που βρίσκουν την αυτόαναφορά τους αλλά και την αναφορά της ζωής στο ζώο, πάντα τους ελκύει εκείνη η σκοτεινή πλευρά του ζώου. Όμως υπάρχουν και τα δελφίνια, και τα περιστέρια, τόσα όμορφα ζώα πλην των προβάτων βεβαίως.
 Θα απαντούσαν όμως αυτοί, πως αυτά την πληρώνουν στη ζωή, ενώ ο λύκος, ο γύπας, ο αετός, ο καρχαρίας κ.ο.κ. μια χαρά την περνούν και δεν αποτελούν τροφή. Ναι, μια χαρά την περνούν στη ζωή, όμως συνήθως δεν τρώνε το είδος τους, δεν τρέφονται απ’ το είδος τους, αυτό μόνο ο άνθρωπος το κάνει. Και μετά, δεν νομίζω να υπάρχει πιο ασφαλείς και σίγουρος δρόμος για να γυρίσει η ανθρωπότητα πίσω στην εποχή των δεινοσαύρων.

 Ίσως το κάνει όμως μόνη της η ίδια η εξέλιξη και ο δημιουργός μας παραδεχθεί το λάθος του και μας ρίξει ξανά στα τέσσερα πόδια - να σηκώσει άλλο είδος όρθιο.

 Σημασία έχει την ιδεολογία σου να τη βρίσκεις στην ποιότητα του αισθήματός σου, που είναι η ποιότητα της ζωή σου, δηλαδή στην καλύτερη ποιότητα της μοναξιάς. Αν δεν ξεπηδά η ιδεολογία από εκείνον τον τόπο που αισθάνεσαι καλύτερα και πιο όμορφα με τον εαυτό σου... τότε είναι μια ιδεολογία που προσπαθεί να τους οδηγήσει όλους σε λάθος, μίζερο και καταστροφικό τόπο. Από που θα αντλήσεις την ιδεολογία σου αν όχι απ’ την ίδια σου την ευτυχία? Κι όταν είσαι ευτυχισμένος αιμοβόρες σκέψεις δεν φτάνουν στο μυαλό σου. Θα πρέπει να είσαι δυστυχισμένος για να διψάς για αίμα.

 Πως αλλιώς να το δεις αφού αυτός είναι ο αυτοσκοπός του ίδιου σου το αισθήματος, κι αν το αφήσεις μόνο του, χωρίς την παρέμβασή σου στην ομορφιά του οδηγείται. Αφού αυτή η ίδια αέναη κίνησή του είναι η ίδια η υγεία της ψυχής και του σώματος - η ίδια η ζωή. Κι αν δεν είναι η υγεία - έστω του σώματος - ένα υγιές σημάδι ιδεολογικής τοποθέτησης, που αλλού να βρεις ένα ανάλογο σημάδι;  Αφού υγεία σημαίνει πηγαία χαρά και πηγαία χαρά δεν μπορεί να σημαίνει ανθρωποφαγία.

Δεν είναι τόσο άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και το συναίσθημα δεν είναι εκτός λογικής. 







22 Σεπτεμβρίου 2017

Δίψα για ένα όμορφο κείμενο





 Σπάνια διαβάζεις ένα όμορφο κείμενο, μια νύχτα που είσαι μόνος και διψάς να ρουφήξεις έναν άνθρωπο, μια ανοιχτή καρδιά και λίγο σκέρτσο να ζωηρέψει το μυαλό σου - να νιώσεις πως δεν είσαι μόνος.
 Σπάνια διαβάζεις ένα όμορφο κείμενο, ένα καλογραμμένο, σαν μια έκρηξη αλήθειας που για σένα όμως δεν αδιαφόρησε. Θεέ μου, τόσα γραπτά που δεν λένε τίποτα - ρίχνε, ρίχνε κεραυνούς!
 Τίποτα, τίποτα, απολύτως τίποτα! Ούτε την ψυχή που τα γράφει ούτε το μυαλό φέρνουν έξω. Από που ξεκινούν, που φτάνουν, πούθε στρίβουν και χάνονται και μένεις σαν αποσβολωμένος στο τέλος να κρατάς ένα τίποτα. Προσπάθησε να εντυπωσιάσει, προσπάθησε να φανεί, μα πως να φανεί, τώρα πια κρύφτηκε, πίσω απ΄την κουρτίνα κάνει πιρουέτες.
 Και εγώ διψώ για ένα κείμενο που να φέρνει έξω άνθρωπο ζωντανό, σπαρταριστό σαν ψάρι πιασμένο στο αγκίστρι, ένα κείμενο να κλαίει, να γελάει, να χαίρεται, έστω ένα δυστυχισμένο μα να το κάνει στ' αλήθεια! Θέλει να τρέξω πίσω στην ιστορία ή να ανατρέξω στα ευαγγέλια για να διαβάσω ένα κείμενο με αίμα, να διαβάσω έναν σκυφτό άνθρωπο καθισμένο σε μια ψάθινη καρέκλα, κάτω απ΄το αμυδρό φως ενός κεριού, να ψάχνει την επομένη λέξη, να ακουμπά καρδιά στο χαρτί και να με σκέφτεται.
 Αχ! Δώστε μου σας παρακαλώ ένα τέτοιο κείμενο γιατί θα πεθάνω, θα στεγνώσω, θα μείνω στο μυαλό παράλυτος!
 Δώστε μου ένα τέτοιο κείμενο να μου πάρει τη μοναξιά, ένα κείμενο σαν άνθρωπος να είναι. Δεν θέλω να διαβάσω το κείμενο κάποιου που σκέφτεται να γράψει την αλήθεια, θέλω να μην μπορεί να κάνει αλλιώς. Θέλω να το κάνει χωρίς να το σκέφτεται, αχ! πάρτε τη σκέψη των ανθρώπων από μπροστά μου για να μπορέσω να τους διακρίνω.
 Διψώ για λίγη συγκίνηση, για ένα δάκρυ, χαρίστε μου σας παρακαλώ ένα δάκρυ, και πιστέψτε με, δεν θα μπορέσετε ποτέ να μου το κλέψετε, θα πρέπει να κλαίει η ψυχή σας όταν γράφει για να αποτυπωθεί η συγκίνησή σας αιώνια. 
 Σας παρακαλώ μην προσπαθείτε όταν γράφετε, η προσπάθειά σας δεν με αφήνει να σας διαβάσω, δεν μπορώ να σας χαρώ, η ίδια σας η προσπάθεια σας πετάει έξω απ΄το κείμενο. Σας παρακαλώ λυπηθείτε έναν που διάβασε πολύ στη ζωή του κι απόχτησε εφτά δέρματα ανάγνωσης. Σας παρακαλώ, βρείτε με και μη μου φέρνεται χασμουρητό και φαγούρα. Γράψτε ένα όμορφο κείμενο μια νύχτα στη σιγαλιά με την καρδιά σας εξαίσια και χαρίστε μου. Μια νύχτα χωρίς θόρυβο στο κεφάλι σας. 
Ψάχνω σαν μανιασμένος, σαν λυσσασμένος να διαβάσω ένα όμορφο κείμενο, μα εσείς δεν σκοπεύετε να μου γλυκάνετε την καρδιά παρά αναζητάτε τον έπαινο. Τι διάολο σε εμένα σκοπεύετε να αγγίξετε ποτέ δεν κατάλαβα, για ποιον τέλος πάντων με περάσατε! Σταματήστε να με υποτιμάτε!
 Λέτε πως είστε λογοτέχνες και μυθιστοριογράφοι, όμως εγώ τους μόνους λογοτέχνες που γνωρίζω είναι όλοι τους πεθαμένοι, εσείς φταίτε που κάνω παρέα τις νύχτες με πεθαμένους!
 Έναν γλυκό άνθρωπο αναζητώ, έναν ζωντανό που να κατέχει κάπως και την πένα, όμως μόνο νεκρές γραφές διαβάζω κι αν υπάρχει κάτι ζωντανό σε αυτές είναι ένα φάντασμα. Πως αδιαφόρησε έτσι η καρδιά σας; πως το αφήσατε; πως το επιτρέψατε; Αλίμονο, μες την ψόφια λογοτεχνία ούτε η δικιά μου καρδιά χτυπά! Αλίμονο δις.
 Ποια ταφόπλακα σας σκέπασε; ποιος ουρανός πλάκωσε το βλέμμα σας; μ' ακούτε από κει κάτωωω!
 Αχ εσείς οι αισιόδοξοι, οι γλαφυροί, οι χαρωποί, αν γράφατε τουλάχιστον την αληθινή δυστυχία σας δεν θα πλάνταζα τώρα για λίγη αλήθεια!
Σπαράζω για λίγη αλήθεια μα δεν μου τη δίνετε, και το χειρότερο είναι πως σας έχουν καταπιεί τα ψέμματά σας. Σας προτιμώ ωραία δυστυχείς και αισθητά απαισιόδοξους, να θρηνείτε τη χαμένη σας ελπίδα, παρά μελοδραματικούς και θεατρίνους. Και τέλος πάντων για ποιον με περάσατε!
 Αχ! Να μπορούσατε τουλάχιστον να αυτοκτονήσετε! 


Απ’ τη μια και την άλλη






 

Απ’ τη μια χάνεις για να κερδίσεις απ’ την άλλη
απ’ τη μια αφήνεσαι απ’ την άλλη πιάνεσαι
απ’ τη μια ηττάσαι απ’ την άλλη νικάς
απ’ τη μια σωπαίνεις απ’ τη άλλη μιλάς

Απ’ τη μια πεθαίνεις για να γεννηθείς απ’ την άλλη
απ’ τη μια σβήνεις ανάβεις απ’ την άλλη
απ’ τη μια δύεις ανατέλλεις απ’ την άλλη
για ν’ ανοίγεις κλείνεσαι

Απ’ τη μια θυμάσαι απ’ την άλλη ξεχνάς
για να χαίρεσαι απ’ τη μια απ’ την άλλη πονάς
αν δεν κατεβαίνεις δεν ανεβαίνεις
για να σηκώνεσαι πέφτεις

Για να έχεις καινούργιο χάνεις παλιό
για ν’ αποχτάς όμορφο χάνεις άσχημο
για να βρίσκεις θάρρος φόβο νικάς
εμπιστεύεσαι χάνοντας σε ασφάλεια

Για να μην είσαι ίδιος, στατικός
για να έχεις συνέπεια απ’ την μια
χρειάζεται να είσαι ασυνεπείς απ’ την άλλη
για να φτάσεις χρειάζεται να βλέπεις εκεί που πας
για να φτάσεις κάπου από κάπου φεύγεις
για να γίνεις χρειάζεται να είσαι και να μην είσαι

Η φτώχεια σε πλουτίζει
στη στέρηση αφθονείς
στην έλλειψη πληροίς
στη μοναξιά αυξάνεσαι
το περισσότερο είναι το λίγο
όλα τα λόγια τα εμπεριέχει η σιωπή
τα περισσότερα με τα λίγα τα λες

Τα καλύτερα υπόθεση των χειρότερων είναι
ό,τι απ’ τα χειρότερα αποφεύγεις
το αποφεύγεις κι απ’ τα καλύτερα·
μπορούν να γίνουν όλα εύκολα
αλλά όχι χωρίς τη δυσκολία
γιατί τη δύναμη στην αδυναμία τη βρίσκεις. 





19 Σεπτεμβρίου 2017

Το Πλήθος των Μοναχικών












Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους
φέρνουν στα μάτια τους το φως
προσπαθούν αληθινά να μη χάσουν τη ζωή τους
τους πληγώνουν οι μικρές συμπεριφορές
τους αξίζει μια μεγάλη θέση
μέσα στη μικρή κοινωνία των ανθρώπων

Είναι ο αγώνας τους τρομερός
απέναντι στον πλούτο και την ευλογία της καρδιάς τους
έχει παραταχθεί ολάκερη η μικρότητα
ολάκερο το αντίξοο συμφέρον
όμως αυτοί χτίζουν αρχές
περπατούν πάνω σε γερά θεμέλια
δεν θέσπισαν για μέλημα της ζωής τους να βολευτούν
να ταχτοποιηθούν, να φτιάξουν μια παράγκα για περιουσία
γιατί δεν περπατούν τις νύχτες πάνω σε πτώματα
αλλά πάνω σε ανθισμένα νερά

Κι είναι μόνοι - ένας εδώ ένας εκεί
δύσκολα αποτελούν πλήθος
γιατί είναι νωρίς ακόμα να μιλούμε
για το πλήθος των μοναχικών

Με τη δικιά τους ιδιοσυγκρασία
τις δικές τους ιδέες, την καρδιά τους να ακούν
τις πηγαίες τους σκέψεις
άγνωστοι ανάμεσά μας κυκλοφορούν
γνωστοί όλοι οι άλλοι με τις επαναλήψεις τους μας μοιάζουν

Γνωστοί αλλά όχι αποτελεσματικοί
μόνο γνωστοί
γιατί μισούμε κι αποκρούομε
αυτόν που μας ζητά να αλλάξουμε
κι αυτός πρέπει να βρει έναν τρόπο να μας το πει
που να αλλάξουμε σχεδόν ερήμην μας
να μην το έχουμε καταλάβει
πως καλύτεροι γίναμε άκοπα
πως πέρασε μέσα στις κλειδωμένες καρδιές μας
χωρίς να χρειαστεί να τις ανοίξουμε, να τις εκθέσουμε

Με ένα τραγούδι, με ένα παραμύθι
και μας ξεγέλασε.

Ότι δηλαδή κάνει ο έρωτας
που σκοπεύει να μας φανερώσει
στα μάτια μας το περιεχόμενό μας
με επιχείρημα μια κάποια μουσική.  




18 Σεπτεμβρίου 2017

Παραλιακές Σκέψεις



  


 Μια βόλτα στην Παραλία της Θεσσαλονίκης αρκεί για να σου πάρει όλα τα προβλήματα. Βέβαια ίσως αρκεί κι ένα κινητό στο χέρι με μουσική κι ακουστικά για να στα πάρει... αλλά δεν είναι το ίδιο, το κινητό με τη μουσική του στα σκεπάζει, κι αν βάζεις τα ακουστικά στ’ αυτιά και τα σκεπάζεις συχνά... αν μια μέρα μείνεις μόνος κατάμονος και χωρίς κινητό - ή ίντερνετ - θα σου ορμήσουν με τέτοια φόρα, δύναμη και πυκνότητα που θα σε γκρεμίσουν και θα σε ρίξουν πίσω - εκεί που δεν θέλεις να πέσεις.
 Υπάρχει πιο φυσικός τρόπος να πάρει το πρόβλημα και το βάρος, η θάλασσα, γι' αυτό τη δημιούργησε ο θεός: για να μας παίρνει, να μας ταξιδεύει - όταν λέω να μας παίρνει το εννοώ ως ερωμένη ή ως εραστής.
 Να είναι ανοιχτά, αυτό θέλει η ψυχή αυτό προσφέρει η θάλασσα. Να έχει ανοιχτωσιά και να μην εμποδίζει τίποτα το βλέμμα, άλλωστε η ψυχή μια θέα είναι και για μια θέα ζει, πίσω από το οτιδήποτε δεν αισθάνεται καλά - το πίσω από οτιδήποτε μπορεί να είναι το οτιδήποτε αλλά η ψυχή ξέρει. Κι όταν μιλά η ψυχή οι σκέψεις σωπαίνουν.
  
 Μια βόλτα όμως στην παραλία της Θεσσαλονίκης μπορεί να σου χαρίσει την αίσθηση πως ακόμα υπάρχει ζωή, αλλά κι εκείνη την αίσθηση πως η ζωή αλλά κι ο κόσμος δεν είναι πρόβλημα. Αν προσέξεις καλά στο παγκάκια, θα δεις ακόμα ζωγραφισμένες καρδούλες, κι αν έχεις μέσα σου απ’ το ίδιο, θα δεις ακόμα κι αρκετούς αληθινά ερωτευμένους. Όμως αληθινά, αλήθεια το λέω και δεν γνωρίζω ανώτερη ελπίδα για την ανθρωπότητα. 
 Βέβαια, οι περισσότεροι ερωτευμένοι είναι έφηβοι κι είναι ερωτευμένοι πριν ακόμα την πρώτη τους τραγωδία - όμως ακόμα κι η τραγωδία κατά βάθος ύμνος είναι. Όμως τους βλέπεις πως ο ένας χώνεται μες στο άλλον - αργότερα βέβαια, ίσως χρειαστεί να βγει μέσα απ’ τον άλλον. Αλλά τι σημασία έχουν αυτά, κι εμείς που μπήκαμε στους άλλους με μεγάλη μας χαρά και με χίλια βάσανα βγήκαμε… πάλι μια ψυχή που να μας χωράει αναζητούμε. Όμως ρίξαμε κάποιο μπόι από τότε, κι αν ρίξεις μπόι, λένε, μόνο σε μια ψυχή με κάποιο ύψος μπορείς να καταφύγεις, η μικροψυχία δεν σε χωρά. Να κουρνιάσεις, να απλωθείς, να απλώσεις τα πόδια σου αλλά και να μην καταχραστείς ελευθερίες.

 Όπως και να 'χει, η παραλία της Θεσσαλονίκης τα εμπνέει αυτά, περισσότερο, παίρνεις μια γνήσια γεύση της ατμόσφαιράς της, από τα ερωτευμένα περιστέρια. Αυτά δεν τα προσέχει ένας πολυάσχολος άνθρωπος, όμως ένας καλός παρατηρητής, θα δει στην παραλία της Θεσσαλονίκης περισσότερα ερωτευμένα περιστέρια από κάθε άλλο μέρος στον κόσμο. Κι επίσης ερωτευμένα σκυλιά, γιατί οι άνθρωποι μπορούν να σε ξεγελάσουν για τον έρωτά τους, όμως τα περιστέρια δεν σε γελούν ποτέ, γιατί είναι ο έρωτάς τους χωρίς λόγο. Είναι έρωτας για τον έρωτα. Κι αν δεν είναι έρωτας για τον έρωτα… τότε έρωτας δεν είναι. Μόνο άθελά σου μπορείς να ερωτευτείς.



16 Σεπτεμβρίου 2017

Το Τρένο

 
 
- Με εκνευρίζουν οι καθυστερήσεις των τρένων
- Τα τρένα περνούν πάντα στην ώρα τους, το πρόβλημα είναι δικό σου με το χρόνο
- Σε μένα τίποτα ποτέ δεν χαρίστηκε, θέλει η μοίρα μου να παίρνω πάντα ό,τι μου ανήκει, σε μένα τα κερδισμένα έρχονται στην ώρα τους ακριβώς
- Κάτι έλεγες για ένα τρένο, αλλά σε άλλη ράγα πλάγιασες
- Περιμένω ένα τρένο
- Δεν περιμένεις ένα τρένο, θα έπρεπε να το ξέρεις μετά από τόσο καιρό αναμονής, γίνεσαι μόνο κατάλληλος για το τρένο μιας γραμμής
- Να γίνομαι κατάλληλος γι' αυτό που θέλω, αυτό κάνω
- Το τρένο θα 'ρθει, πάντα έρχεται το τρένο, θα το καταλάβεις όταν θα είσαι στο τρένο μέσα
- Το ξέρω πως έτσι γίνεται, όμως δεν μπορώ να σταματήσω να περιμένω το τρένο να περάσει
- Είσαι ήδη πάνω στο τρένο, καημένε, την λογική των τρένων ακόμα δεν έμαθες. Μπορείς να θέλεις, αλλά δεν μπορείς να θέλεις όπως θέλεις, αυτό είναι μόνο κι είναι τόσο απλό. Είναι η αρχή των τρένων
- Κάποια φορά, περιμένω ένα τρένο, και κοιτάζω, φυσικά στον ορίζοντα να φανεί. Όμως καθώς κοιτάζω στον ορίζοντα - μαθημένος πως από κει έρχονται τα τρένα - φτάνει ένα τρένο πίσω απ΄την πλάτη μου, σχεδόν έχω ανέβει στο τρένο χωρίς να το έχω καταλάβει κι όλα γίνονται τότε απόλυτα άμεσα και ξαφνικά, σαν να απουσιάζει ο χρόνος. Έχω βρεθεί μέσα σε βαγόνια και κουτιά και ταξιδεύω. Και μετά, καθώς κυλά λίγος καιρός, νά το τρένο που περίμενα σκέφτομαι, ήρθε και με πήρε ξανά πίσω απ΄την πλάτη μου. Κι υπάρχουν άλλες φορές, που βλέπω τον εαυτό μου ανεβασμένο σε ένα τρένο να φεύγει και τον φωνάζω να γυρίσει πίσω να πάρει μαζί του κι εμένα. Ποιος είναι αυτός που φεύγει και ποιος αυτός που πίσω μένει... δεν το ξέρω
- Περιμένεις ένα τρένο, έναν άνθρωπο περιμένεις να βγει μέσα απ΄την ομίχλη, ένα τηλεφώνημα περιμένεις να βγει μέσα από ένα άνθρωπο, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν ένα χέρι, κι υπάρχουν πολλά χέρια που περιμένουν έναν άνθρωπο, έτσι συμβαίνουν τα πράγματα
- Τρένα με πήραν, τρένα με γύρισαν πίσω, και κάθομαι τώρα εδώ ξανά μονάχος περιμένοντας ένα τρένο με τις ράγες έτοιμες
- Με τις ράγες έτοιμες; κανείς δεν περιμένει με τις ράγες έτοιμες κι όσοι περιμένουν τον εαυτό τους περιμένουν
- Μα είμαι βέβαιος πως περιμένω ένα τρένο, αφού ακούω το σφύριγμα
 
- Περίμενε. Δεν πηγαίνει ποτέ χαμένος ο χρόνος της υπομονής. 
 
 

Η Ζωή των Όντων






Σαν μια βαριά ταφόπλακα να σκεπάζει τον κόσμο
να τον πιέζει κάτω όπου χρειάζεται να κατεβεί
τους κόμπους του να λύσει να ελευθερωθεί
σε μαύρες θάλασσες να κολυμπήσει να χαθεί
να χάσει, να μάθει, να γευθεί, να μαγευτεί
απέναντι να φτάσει, το σταυρό να χάσει
ελαφρύς άνθρωπος γεμάτος χαρά
να αναδυθεί

Ένα χέρι θεού πιέζει τον κόσμο να υποχωρήσει
όμως αντίσταση σθεναρά κρατεί
μέσα του αρνείται να γυρίσει να δει
γιατί τον περιμένουν υποθέσεις παλιές
να περιπλανηθεί μέσα σε στοές
ω παρελθόν εσύ πόσο γερά μας κρατάς
με τα μυστικά σου μας κυβερνάς

ΑΠΟΔΟΧΗ
Η αποδοχή κρατά το κλειδί
το εγώ του ανθρώπου θα πρέπει να συντριβεί
όντα χαρούμενα να περπατούν στη γη
χωρίς πόνο, δυστυχία κι απειλή
ελεύθερα, ανοιχτά, ηρωικά
όντα με ανοιχτή καρδιά
γεμάτα αγάπη, εμπιστοσύνη και συντροφιά

Το ον μια άλλη ζωή ζει
απαλλαγμένη απ’ του εγώ τη συντριβεί
θέλει λίγα που σ’ αυτά βρίσκει πολλά
γεμάτο υγεία την αρρώστια δεν κρατά
η ευδαιμονία είναι γι’ αυτό η αποστολή
μια λέξη παλιά που δεν την ακούς πια συχνά
γιατί σαν η ευδαιμονία χαθεί
παράξενες έλξεις και τροπές
κυριαρχούν στη γη

Η ευδαιμονία κάνει τη ζωή γιορτή
όμως ας μη μιλούμε τώρα για αυτά
έχουμε δρόμο μπροστά
να δέσουμε να ασφαλίσουμε καλά τη ζωή
και μετά, αφού θα μας πνίγει…
θα αναζητήσουμε και μια όμορφη χαραυγή
που μέσα μας έμεινε σαν μια χαμένη ανατολή

Καιρός να περπατήσουν ξανά όντα στη γη
γιατί πως κατάφερε από ον ο άνθρωπος να γίνει μηχανή
ούτε ο θεός το ξέρει
και πολλές φορές ούτε την απάντηση έχει

Να γεννηθείς να είσαι ον
μα να μην ζεις του όντος τη ζωή
το αυτονόητο κάπου στη διαδρομή
έχει χαθεί.

Και χωρίς τη ζωή του όντος
πως να έχεις οντότητα?

 




 

Λογική του Αισθήματος

 Η ζωή κατευθύνεται προς τον πυρήνα σου, που είναι της ζωής ο πυρήνας. Για να γίνει κατανοητή η ψυχή θα πρέπει να τη δει ...