Ένα κείμενο για τους φίλους μου



  


Να γράψω ένα κείμενο για τους φίλους μου. Φίλοι μου είναι κάτι άνθρωποι άγνωστοί μου, κι όμως τόσο γνωστοί κι οικείοι μου, τόσο δικοί μου.
 Οι άγνωστοι φίλοι μου είναι κάτι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή, βαθιά την αγαπούν. Έχουν τα δικά τους προβλήματα, τη δικιά του ιστορία να ζήσουν κι άλλη μια που έζησαν. Έχουν τα βάσανά τους, τις προσδοκίες τους, τη μοναξιά τους και την ελπίδα τους. Οι φίλοι μου είναι πλανόδιοι και περαστικοί απ’ αυτόν τον κόσμο, είναι κάτι διαβάτες με κρυφούς πόθους κι επιθυμίες δόξης. Οι φίλοι μου ξέρουν να αγαπούν και να θυσιάζονται.
 Οι φίλοι μου είναι άνθρωποι καθημερινοί, εχθρεύονται την αιχμαλωσία και ποθούν την ελευθερία, την ελευθερία ονειρεύονται. Έχουν νου γεμάτο αταξίδευτα ταξίδια - οι φίλοι μου είναι πουλιά. Είναι τώρα σε ένα λιμάνι κι ετοιμάζονται να ξεκινήσουν. 
 Οι φίλοι μου γελούν συχνά, σου ανοίγουν την αγκαλιά τους, μα πρέπει να προσέχεις με τους φίλους μου γιατί τον πόνο τον γνώρισαν. Οι φίλοι μου συγχωρούν, έχουν μεγάλη καρδιά κι αυτή είναι η κατάρα τους, ωστόσο με μια μικρή καρδιά δεν θα την άλλαζαν. Οι φίλοι μου δεν ήρθαν τώρα στη ζωή κι αυτή η ζωή τους δεν είναι η πρώτη που ζουν, μα θέλουν σ’ αυτή να ξοφλήσουν όλες τις προηγούμενες. Τους φίλους μου τους κατατρέχει ένα πεπρωμένο αγέρωχο, οι φίλοι μου λυγίζουν, είναι τόξα και βολίδες και ρίχνουν το βέλος τους μακριά.

 Οι φίλοι μου έχουν και κατανόηση και συμπόνια, θα δουν βαθιά μέσα σου μα δεν θα σε προσβάλουν, την αδυναμία σου θα τη σεβαστούν. Φίλοι μου είναι οι μοναχικοί, όμως αυτοί έχουν τη γνήσια ατόφια κοινωνικότητα. Οι φίλοι μου είναι κοινωνοί του ωραίου, του υψηλού και του τρομερού, οι φίλοι μου είναι ερωτευμένοι με την τέχνη και τη ζωή ως τέχνη τη λογαριάζουν. Οι φίλοι μου κρέμονται από ένα πίνακα ζωγραφικής, μπορούν να διαβάζουν και να κλαίνε ταυτόχρονα. Οι φίλοι μου συγκινούνται κι η τέχνη τους συγκινεί, η συγκίνησή τους είναι βαθιά, ατόφια, τα δάκρυά τους κρυσταλλικά.

 Οι φίλοι μου φήμες και γνώμες δεν λογαριάζουν, ακούν την καρδιά τους και μαζεύουν συχνά στο σπίτι τους ένα αδέσποτο σκυλί, ή μια γάτα για τον τρόπο που τους κοίταξε. Οι αξίες των φίλων μου είναι δικές τους, φτιαγμένες στο δικό τους λεβητοστάσιο. Δεν τους αρέσει να δανείζονται, κι αν ασπαστούν μια ξένη ιδέα, είναι γιατί εφάρμοσε τόσο στην καρδιά τους, που απόρησαν άλλος να τη σκεφτεί πρώτος.
 Οι φίλοι μου σκύβουν το κεφάλι όχι στο ζυγό αλλά στη θυσία!

 Τους φίλους μου δεν τους καταλαβαίνουν συχνά, όμως αυτοί προσπερνούν την απογοήτευση και το παράπονο με ένα σκέρτσο. Η μοναξιά τους θρέφει, η φίλοι μου είναι άτρωτοι, μη τα βάζεις με τους φίλους μου.

 Οι φίλοι μου αν σε υποστηρίξουν σε υποστήριξαν, αν σε εμπιστευτούν σε εμπιστεύτηκαν, αν τους προδώσεις τους πρόδωσες. Οι φίλοι μου λεπτομέρειες δεν εξετάζουν, με λίγη λύπη θα σε κοιτάξουν… το κεφάλι μπροστά θα γυρίσουν και σφυρίζοντας θα απομακρυνθούν. Γιατί δεν μπορείς να γελάσεις τους φίλους μου.

 Οι φίλοι μου ανοίγουν το δρόμο τους, το δικό τους δρόμο, οι σκέψεις τους είναι σαν σκαρπέλα, πελεκούν την πέτρα, το δάσος το ξέρουν καλύτερα απ’ τον καθένα, έχουν καθίσει σε ξέφωτα να ξεκουραστούν κι αν περάσεις από κει θα δεις το σημάδι τους.

 Όμως οι φίλοι μου ακούν κι ακολουθούν τη μουσική, στη μουσική πιστοί είναι. Μην γυρέψεις να πιάσεις τους φίλους μου και μη σκεφτείς να τους βάλεις σε μαντρί, γιατί κάτω απ’ την προβιά του αρνιού που ενδύθηκαν… κρύβουν ένα λιονταρίσιο βλέμμα.

 Οι φίλοι μου μεταμφιεσμένοι ανάμεσά μας κυκλοφορούν.
Λίγα λόγια για τους φίλους μου, γιατί και να ζήσουν μπορούν και να πεθάνουν!





Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία